Pordzewiacz pomidorowy (Aculops lycopersisi) to roztocz z rodziny szpecielowatych, który żeruje na ponad 20 gatunkach roślin, głównie z rodziny psiankowatych (m.in. papryka, pomidor, bakłażan, ziemniaki). Po raz pierwszy został wykryty w Ameryce w 1982 r. Obecnie znany jest na całym świecie. W polskich szklarniach występuje stosunkowo rzadko, jednak w ubiegłym sezonie ogrodnicy zaobserwowali większe niż dotychczas nasilenie szkodnika.

Pordzewiacz w uprawach szklarniowych poraża głównie pomidory. Obajwy żerowania widoczne są na wszystkich częściach zielonych rośliny. Łodygi brązowieją i pękają. Liście szarzeją, a z czasem brązowieją i usychają.  Owoce zielone lub dojrzewające mogą mieć żółte lub białawe, okrągłe plamy. Objawy uszkodzeń pordzewiacza łatwo można pomylić z efektami żerowania przędziorków. W przypadku szpeciela brakuje oprzędu na opanowanych częściach roślin, szkodnika nie można dostrzec „gołym” okiem a na liściach nie widać charakterystycznych nakłuć pozostawianych przez przędziorki. Największe zagęszczenie szpecieli na roślinie znajduje się na granicy uszkodzonego obszaru i zdrowej tkanki. Szkodnik najczęściej atakuje zielone owoce.

Jak informował G. Łabanowski liczebność szkodników, a tym samym  wielkość uszkodzeń spowodowanych przez pordzewiacza, uzależniona jest od cech odmianowych rośliny. Jest to  związane z zagęszczeniem włosków gruczołowych na liściach –  im większe zagęszczenie włosków, tym mniejsza ilość szpecieli.