Dorosłe osobniki wciornastka zachodniego to małe owady przecinkowatego kształtu o długości do 1,2 mm (samce trochę mniejsze od samic), koloru pomarańczowo-brązowego. Mają dwie pary wąskich skrzydeł otoczone „frędzlami” z włosków oraz parę czułków na głowie. Samica składa jajo w tkankę liścia – nie jest ono widoczne „gołym” okiem. Bezskrzydłe larwy są koloru od kremowego do jasnożółtego. Nimfy koloru żółtego kształtem przypominają osobniki dorosłe i są o nich mniejsze. Wszystkie stadia rozwojowe wciornastka tytoniowca kształtem i rozmiarem przypominają wciornastka zachodniego, jednak różnią się od niego zabarwieniem. Osobniki dorosłe są brunatne natomiast bezskrzydłe larwy żółtawe.

Osobniki dorosłe i larwy obu gatunków odżywiają się sokiem komórkowym roślin. W miejscu żerowania wciornastka zachodniego na spodniej stronie liści widoczne są kilkumilimetrowe, nieregularne białe plamy, które z czasem przebarwiają się na brązowo. W wyniku żerowania wciornastka tytoniowca na liściach widoczne są drobne plamy koloru srebrzystobiałego, początkowo usytuowane wzdłuż nerwu głównego a z czasem na całej powierzchni. Liście żółkną i zamierają. W przypadku obu gatunkach w obrębie plam widoczne się czarne, błyszczące grudki – odchody szkodnika. Wciornastki uszkadzają także kwiaty, które stopniowo zasychają i nie zawiązują owoców. Owoce mogą mieć zniekształconą, popękaną skórkę.



Profilaktyka i zwalczanie

Bardzo pomocne we wczesnym wykrywaniu obecności wciornastków są niebieskie tablice lepowe, które należy wywieszać w szklarni bezpośrednio po wysadzeniu rozsady na miejsce stałe. Wciornastki najskuteczniej można zwalczyć  przy użyciu metody biologicznej.  W tym celu wykorzystywane drapieżne roztocza i pluskwiaki m.in.:  Amblyseius limonicus, Amblyseius cucumeris, Amblyseius swirskii , Amblyseius montdorensis,  Macrocheles robustulus, Orius leavigatus, Orius majusculus. Introdukcję organizmów pożytecznych można rozpocząć 1–2 tygodnie po posadzeniu rozsady na miejsce stałe. Zabiegi należy powtarzać zgodnie z instrukcjami podanymi przez producenta. Po stwierdzeniu obecności pojedynczych wciornastków na roślinach należy odpowiednio zwiększyć dawkę i częstotliwość wprowadzania roztoczy i wprowadzić dodatkowo drapieżne pluskwiaki, najlepiej w pobliżu „ognisk” występowania szkodnika. Do zwalczania wciornastków polecane jest również użycie entomopatogenicznych nicieni – Steinernema feltiae. W przypadku braku widocznych efektów lub gwałtownego wzrostu liczebności wciornastków, konieczne jest przeprowadzenie minimum 2–3 zabiegów środkami ochrony roślin aktualnie zarejestrowanymi do zwalczania tych szkodników w uprawie ogórków.