Opakowania na owoce jagodowe, które bardziej eko – analiza ekologiczna i ekonomiczna
Coraz większa grupa producentów opakowań oferuje w 100% odnawialne, nadające się do recyklingu i biodegradowalne papierowe opakowania na owoce jagodowe. Pudełka można dostosowywać pod względem wymiarów, kształtu i materiału, a także zadrukowywać różnymi technikami. Idealnie nadają się do truskawek, borówek, jeżyn, malin oraz deserowych porzeczek. Czy odchodzimy powoli od drewna i plastiku?
Zgrabne, z papieru
Pudełka różnego kształtu i w różnych kolorach i stylach są popularną opcją pakowania owoców jagodowych, takich jak truskawki czy borówki. Są to opakowania jednostkowe mieszczące od 125 do 500 g owoców, używane do zbierania, transportu i wykorzystywane w późniejszej sprzedaży. Najczęściej pudełka są przeznaczane do zbytu owoców na targowiskach, na bazarkach, w osiedlowych zieleniakach, ale coraz częściej także w większych sklepach spożywczych typu supermarkety czy dyskonty. Ze względu na bardzo duże możliwości jakie daje papier, są dowolnie zadrukowane, mogą być otwarte, z okienkami i zamykane od góry, często wyposażone w otwory umożliwiające ruch powietrza i zapobiegające kondensacji pary wodnej. Papierowe „punnetki” czy pudełka mogą także być przeznaczane do recyklingu, nawet w blisko 100%, co wpisuje się w modę na eko-opakowania. Papier zastępuje plastik, co oczywiście jest uzasadnione jego bardziej ekologiczną naturą.
Łuszczka czy karton?
Drewno jako materiał opakowaniowy od jakiegoś czasu jest w odwrocie. W sektorze opakowań jednostkowych najbardziej znanym i wykorzystywanym wszechstronnie pojemnikiem jest 2-kilogramowy koszyk z uchwytem, zwany najczęściej łubianką. Opakowanie dość wygodne dla plantatora, bo może służyć zarówno do zbioru owoców, jak i późniejszego zbytu. Jednak od kilku sezonów plantatorów kontroluje sanepid, a dokładniej kontroluje stan opakowań i nierzadko taka kontrola kończy się karą finansową. Wszystko przez to, że łubianki są wykorzystywane wielokrotnie, a na ich powierzchni mogą rozwijać się grzyby patogeniczne. Z informacji sanepidu wynika, że ponowne wykorzystanie drewnianej kobiałki jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nie nosi ona śladów zabrudzenia ziemią czy sokiem wyciekającym z owoców. Alternatywą dla łubianek z łuszczki są koszyczki o pojemności 1- lub 2-kilogramów wykonane z tektury. Są one coraz częściej widoczne na półkach marketów czy dyskontów jako opakowanie dla truskawek czy czereśni. W wypadku takiego koszyczka nie ma opcji ponownego wykorzystania, gdyż jest to opakowanie jednokrotnego użytku.
Opakowania zbiorcze: które jest najbardziej eko?
Opakowania zbiorcze to najczęściej skrzynki drewniane, kartony i skrzynki plastikowe, wielokrotnego użytku. Całoroczne dostawy świeżych owoców i warzyw w Europie wymagają złożonego systemu logistycznego. Aby przeanalizować i porównać najpopularniejsze europejskie systemy opakowań do transportu owoców – drewniane i kartonowe skrzynki jednorazowego użytku oraz plastikowe skrzynki wielokrotnego użytku – przeprowadzono badania w jednej z europejskich jednostek naukowych*, uwzględniono wpływ na środowisko, gospodarkę i społeczeństwo. Badacze pokazują, że drewniane pudełka i plastikowe skrzynki mają bardzo podobne wyniki w takich kategoriach, jak: potencjał globalnego ocieplenia, potencjał zakwaszenia i potencjał tworzenia ozonu fotochemicznego; podczas gdy plastikowe skrzynki mają mniejszy wpływ w kategoriach potencjał eutrofizacji i potencjał wyczerpywania zasobów abiotycznych. Pudełka kartonowe wykazują największy wpływ we wszystkich ocenianych kategoriach, a groźna jest wysoka liczba wypadków przy ich produkcji związana głównie z pozyskiwaniem drewna i jego obróbką. Analiza kosztów cyklu życia (ang. life cycle assessment; LCA) wskazuje, że system opakowań wielokrotnego użytku jest najtańszy, chociaż do produkcji pojedynczej skrzynki plastikowej wymagane jest najwięcej nakładów pracy ludzkiej.
* za www.naturespackaging.org
