Skąd tarczówka zielona trafiła do Polski?

Tarczówka zielona (Nezara viridula) należy do pluskwiaków z rodziny tarczówkowatych (Heteroptera: Pentatomidae). W literaturze można na jego temat znaleźć informacje, że występuje w klimacie tropikalnym i subtropikalnym (Eurazja, Afryka, Australia i obie Ameryki, w przybliżeniu między 45° szerokości geograficznej północnej a 45° szerokości geograficznej południowej), jest wielożerny (zasiedla wiele gatunków roślin) i zasiedla rośliny należące do 30 rodzin botanicznych, zarówno jedno-, jak i dwuliścienne. Preferuje rośliny z rodziny bobowatych w okresie tworzenia strąków. Gatunek ten stale rozszerza swój zasięg, zarówno na półkuli północnej, jak i południowej, poprzez naturalną dyspersję i translokację wspomaganą przez człowieka, co komplikuje ścisłe i kompleksowe określenie jego granic. W Europie po raz pierwszy był notowany jako szkodnik we Włoszech w 1998 r. W kolejnych latach pojawiał się początkowo pojedynczo, później w większym nasileniu w innych krajach europejskich, takich jak Bułgaria (2001 r.), Węgry (2002 r.), Szwajcaria (2005 r.), Rumunia (2010 r.) i Słowacja (2014 r.) oraz Holandia (2014 r.).

W prasie branżowej pojawiły się informacje, że w Polsce tarczówka zielona została zidentyfikowana w 2018 r. w Bielsku-Białej (znaleziono zimującego samca), a w roku 2020 w Oleśnicy, gdzie  zidentyfikowano nimfę tego gatunku. Do podstawowych roślin żywicielskich szkodnika można w Europie zaliczyć uprawy warzywne pod osłonami, miedzy innymi pomidor i paprykę, a także np. fasolę szparagową.

Zostało jeszcze 80% artykułu